Kiedy w 2026 roku zostanie odsłonięta posadzka Katedry w Sienie i których płyt warto poszukać?

Kiedy w 2026 roku odsłonięta jest posadzka katedry w Sienie?

Opera della Metropolitana di Siena, która zarządza katedrą, podaje dwa okna odsłonięcia w 2026 roku. Pierwsze trwało od 27 czerwca do 31 lipca. Drugie trwa od 18 sierpnia do 15 listopada. Między tymi oknami, od 1 do 17 sierpnia, posadzka wraca pod przykrycie. Jeśli Twoja podróż wypada na początku sierpnia, sprawdź swoje daty względem obu okien, zanim zaplanujesz dzień wokół posadzki.

Godziny otwarcia zmieniają się w połowie drugiego okna. Od 18 sierpnia do 31 października katedra jest otwarta od 10:00 do 19:00 od poniedziałku do soboty. Od 1 do 15 listopada przechodzi na skrócone godziny, 10:30 do 17:30. Ostatnie wejście jest 30 minut przed zamknięciem w obu okresach. Operator zaznacza również, że godziny mogą się zmieniać z powodu nabożeństw, więc sprawdź godziny ponownie blisko terminu swojej wizyty.

Wstęp do katedry jest płatny, gdy posadzka jest odsłonięta. Dzieci do 6 lat są bezpłatnie, dodawane do rezerwacji bez opłat. Wstęp do katedry jest także częścią szerszego biletu kompleksowego oraz biletu Gate of Heaven, który łączy przejście po dachu z katedrą, Piccolomini Library, Muzeum, Kryptą i Baptysterium. Oba te łączone bilety są ważne przez trzy kolejne dni, co daje Ci przestrzeń, by wrócić do posadzki w spokojniejszy poranek.

Dlaczego posadzka katedry w Sienie jest przykryta przez większość roku?

Krótki powód to zużycie. Raport z 2023 roku na temat odsłonięcia opisywał posadzkę jako tak delikatną, że zwykle trzeba ją przykrywać, aby nie uległa wytarciu. Katedra jest czynnym kościołem, a także zabytkiem, i każdy odwiedzający przechodzi po marmurze. Przykrywanie paneli poza wyznaczonymi oknami chroni najbardziej delikatne sceny przed tym ruchem pieszym.

Zużycie kształtowało tę posadzkę przez stulecia. Włoskie hasło encyklopedyczne o katedrze zauważa, że niemal każda scena była z czasem restaurowana, aby naprawić zużycie, a niektóre zostały wykonane od nowa, zachowując swój dawny wygląd. Panel Wilczycy jest jednym z przykładów. Pochodzi z XIV wieku, ale został gruntownie odrestaurowany w 1865 roku, a plan sytuacyjny operatora przypisuje go obecnie konserwatorowi.

Poza oknami odsłonięcia posadzka nie jest całkowicie ukryta. Angielskie hasło encyklopedyczne wyjaśnia, że panele w pobliżu ołtarza są przykryte, podczas gdy niektóre przy wejściu wciąż można zobaczyć. Oznacza to, że zimowa wizyta wciąż pokaże Ci trochę marmuru. Aby jednak zobaczyć sześciokąt pod kopułą i duże sceny Beccafumiego przy ołtarzu, musisz przyjechać w jednym z okien 2026 roku.

Jak powstało 56 paneli posadzki?

Posadzka kształtowała się w ramach długiego programu prac między XIV a XIX wiekiem. Wiodący artyści dostarczali przygotowawcze kartony, czyli rysunki w pełnym rozmiarze, dla 56 paneli intarsjowanych. Według operatora wszyscy oni byli sieneńczykami z wyjątkiem jednego: umbryjskiego malarza Pinturicchia, który zaprojektował Górę Mądrości w 1505 roku. Giorgio Vasari nazwał ją najpiękniejszą, największą i najwspanialszą posadzką, jaką kiedykolwiek wykonano.

Pierwsza technika nazywa się graffito. Rzemieślnicy odrysowywali wzór na białych marmurowych płytach dłutem i wiertłem. Następnie wypełniali wycięte linie czarnym stiukiem, dzięki czemu rysunek odznaczał się ciemną barwą na tle jasnego kamienia. Przyjrzyj się uważnie starszym płycom, a dostrzeżesz tę linearną jakość rysunku. Postacie wyglądają niemal jak szkic tuszem wpisany w kamień.

Druga technika to marmurowa mozaika inkrustacyjna. Kawałki barwnego marmuru cięto i dopasowywano do siebie tak, jak stolarz meblowy dopasowuje fornir. Metoda zaczynała się prosto i z upływem stuleci stawała się coraz bardziej wyrafinowana. Domenico Beccafumi posunął ją najdalej. Operator mówi, że potrafił tworzyć światło i cień samym marmurem, a angielskie hasło encyklopedyczne dodaje, że używał różnych tonów w obrębie jednego kawałka kamienia, by modelować swoje postacie.

Które płyty widzisz jako pierwsze w nawie?

Zacznij od progu. Gdy wchodzisz do nawy, inskrypcja w posadzce prosi, byś wkroczył do świątyni Dziewicy z godną, czystą postawą. Tuż za nią leży pierwsza płyta z przedstawieniem figuralnym: Hermes Trismegistus, wykonany przez Giovanniego di Stefano w 1488 roku. Operator opisuje Hermesa jako twórcę ludzkiej mądrości. Otwiera on sekwencję obrazów opartych na pismach Laktancjusza, chrześcijańskiego autora z IV wieku.

Teraz spójrz na nawy boczne. Wyznacza je dziesięć Sybilli, po pięć z każdej strony, wykonanych w 1482 i 1483 roku. Nawiązują do rzymskiego pisarza Warrona i noszą imiona regionów, które reprezentowały. Sybille Perska, Hellesponcka, Erytrejska, Frygijska, Samijska i Delficka reprezentują świat grecki i wschodni. Sybilla Libijska reprezentuje Afrykę. Sybille Kimeryjska, Kumańska i Tyburtyńska reprezentują Zachód i Italię.

Idź dalej środkiem nawy, mijając Hermesa, a dotrzesz do Wilczycy karmiącej bliźniaki. Wilczyca siedzi w centralnym kole. Wokół niej znajduje się osiem mniejszych medalionów, z których każdy zawiera godło jednego miasta środkowych Włoch. Wilczyca to symbol samej Sieny, związany z legendą, że miasto założyli synowie Remusa, i zobaczysz ją ponownie na kolumnie przed fasadą.

Gdzie znajduje się Wzgórze Mądrości Pinturicchia?

Idź dalej w stronę kopuły, a napotkasz Alegorię Wzgórza Mądrości, piątą płytę na planie sytuacyjnym operatora. Pinturicchio zaprojektował ją w 1505 roku. Data ta przypada na te same lata, w których malował freski Biblioteki Piccolominich w tej katedrze. To także jedyna płyta, której projektant nie był Sieneńczykiem, co czyni ją użytecznym punktem orientacyjnym podczas spaceru.

Operator podsumowuje przesłanie całej posadzki jako nieustanne zaproszenie do przyjęcia Mądrości, a ta płyta niesie tę ideę już w samej nazwie. Znajduje się w punkcie zwrotnym posadzki. Za tobą są Hermes, Sybille i Wilczyca, wszystkie zaczerpnięte ze świata klasycznego. Przed tobą, pod kopułą i w stronę ołtarza, sceny pochodzą z Biblii. Zatrzymaj się tutaj, zanim dotrzesz do skrzyżowania naw, i spójrz w obie strony.

Jeśli masz bilet Gate of Heaven lub karnet kompleksowy, warto połączyć tę płytę z Biblioteką Piccolominich. Pinturicchio namalował dziesięć scen z życia papieża Piusa II w bibliotece w latach 1502–1507. Zobaczenie jego projektu posadzki i jego fresków podczas tej samej wizyty daje ci dwa oblicza tego samego malarza w odległości kilku metrów od siebie.

Co znajduje się pod kopułą i blisko ołtarza?

Nawa i nawy boczne ukazują świat klasyczny i pogański. Gdy dotrzesz do transeptu i prezbiterium, temat zmienia się na historię ludu Izraela i obietnicę zbawienia. Operator wskazuje detal, który łatwo przeoczyć: Chrystus nie jest nigdzie przedstawiony na posadzce. Rozumie się, że jest obecny na ołtarzu, do którego prowadzi cała sekwencja płyt.

Bezpośrednio pod kopułą znajduje się duży sześciokąt Opowieści z życia Eliasza i Achaba. Składa się on z mniejszych sześciokątów i romboidalnych paneli. Według hasła w angielskiej encyklopedii górną część zaprojektował Domenico Beccafumi w latach 1519–1524. Dolną część ukończono dopiero w 1878 roku, a wykonał ją Alessandro Franchi. Stań na skraju i porównaj obie połowy. Różnica w ręce artysty jest częścią uroku tego miejsca.

Bliżej ołtarza znajdują się kolejne panele Beccafumiego: Mojżesz wydobywający wodę ze skały, Mojżesz na górze Synaj i Ofiara Izaaka. Mojżesz wydobywający wodę ze skały to fryz o długości około ośmiu metrów, ukończony w 1525 roku. Panel z Synajem powstał między 1525 a 1529 rokiem i łączy swoje sceny w jednym dużym polu. To właśnie na tych panelach jego technika światłocienia jest najwyraźniejsza, więc zwróć uwagę na modelowane twarze i fałdy tkanin.

Jeden z paneli w tym obszarze wyłamuje się z tego schematu. „Rzeź niewiniątek” Matteo di Giovanniego to jedyna scena w transepcie i prezbiterium, która nie pochodzi ze Starego Testamentu. Nawiązuje do relacji z Ewangelii według św. Mateusza. Przewodnik zauważa, że przemoc zdaje się rozgrywać na oczach widza. Jeśli zwiedzasz z dziećmi, być może najpierw obejrzyj ją sam i zdecyduj, jak blisko je przyprowadzić.

Jak zmienia się niedzielne otwarcie, gdy podłoga jest udostępniona do zwiedzania?

Przez większość roku Katedra jest otwarta dla zwiedzających wyłącznie w niedzielne popołudnia, od godz. 13:30. W okresie odsłonięcia ulega to zmianie. Niedzielna msza przenosi się z Katedry do kościoła Santissima Annunziata, a Katedra otwiera się dla zwiedzających w niedzielne poranki. Od 18 sierpnia do 31 października godziny otwarcia w niedziele i święta to 9:30–18:00. Wejście na dach odbywa się w godzinach otwarcia Katedry, więc w niedzielę poza sezonem pierwsze wejścia na dach również rozpoczynają się o 9:30.

Od 1 do 15 listopada, czyli w końcowej części tego okresu, obowiązują skrócone godziny otwarcia. Na stronach operatora podano otwarcie w niedziele i święta od 10:00 na jednej stronie oraz od 9:30 na stronie Gate of Heaven, z zamknięciem o 17:30. Jeśli planujesz niedzielną wizytę na początku listopada, celuj w późniejsze godziny poranne, a nie tuż po otwarciu, i zostaw sobie zapas czasu z obu stron.

Jeśli chcesz uczestniczyć we Mszy w czasie odsłaniania, udaj się raczej do Santissima Annunziata niż do katedry. Katedra podaje tam Mszę w dni powszednie o 9:30, a godziny niedzielne i świąteczne są również wywieszone. Sama katedra zawsze pozostaje otwarta dla wiernych na modlitwę przez Drzwi Przebaczenia. Niedzielne poranki w sezonie odsłaniania to rzadka okazja, by zobaczyć panele przed popołudniowymi tłumami, dlatego miejsca zwykle szybko się wyprzedają.

Czy można zobaczyć posadzkę podczas trasy po dachu Porta del Cielo?

Porta del Cielo, czyli Brama Niebios, prowadzi w przestrzenie dachowe ponad błękitnymi sklepieniami pokrytymi gwiazdami. Operator opisuje spacer ponad nawą z widokami zarówno na wnętrze, jak i na zewnątrz katedry. Trasa, zgodnie z opisem z momentu otwarcia w 2013 roku, wiedzie wzdłuż wewnętrznych galerii, z których spogląda się w dół na nawę w stronę ołtarza głównego i kopii rozety Duccia. Kończy się na galerii po wewnętrznej stronie fasady.

Tak, spacer po dachu pozwala spojrzeć w dół do nawy, a posadzka jest tam, na dole. Daje ci ogólny układ: długi ciąg nawy, pasiaste kolumny i posadzkę między nimi. Nie daje ci jednak detalu. Aby odczytać twarze Sybilli albo światło i cień w Mojżeszu Beccafumiego, trzeba stanąć na poziomie posadzki i spojrzeć w dół. Oba widoki najlepiej działają razem.

Praktyczna kolejność to najpierw spacer po dachu, a potem zwiedzanie wnętrza. Wizyta na dachu trwa 30 minut, prowadzi ją personel katedry, a każde wyjście obejmuje 18 osób. Spotkanie odbywa się przy głównym wejściu do katedry, w kolejce priorytetowej, co najmniej 20 minut przed wyznaczoną godziną. Operator nie zwraca opłaty za wejście na dach w przypadku spóźnienia. Plecaki i duże torby nie są wpuszczane, zaleca się obuwie z zakrytymi palcami i antypoślizgową podeszwą.

Sezon na zwiedzanie dolnego poziomu to także sezon na dach, a oba razem przyciągają tłumy. 1 października wyjazdy na dach o 9:30 i 10:00 na niedzielę 4 października były już wyprzedane, a o 12:30 zostały tylko dwa miejsca. Jeśli chcesz poranne wejście w czasie, gdy dolny poziom jest odsłonięty, zarezerwuj kilka dni wcześniej. Kupujemy dla Ciebie oficjalny bilet Gate of Heaven, a Twój e-bilet dotrze e-mailem.